Dyskusję otworzył prezes BCC Marek Goliszewski. Podczas konferencji, starano się odpowiedzieć na pytanie: Dlaczego zmieniać Kodeks pracy? Przedstawiono odpowiednie argumenty gospodarcze, szczegółowo uzasadniając kluczowe propozycje ograniczenia kosztów zwalniania pracowników oraz wprowadzenia sankcji dla nadużywających zwolnień lekarskich.

Został także zaprezentowany raport z konsultacji w sprawie Kodeksu pracy, prowadzonych w Lożach Regionalnych BCC. Przedstawiono propozycje zmian w Kodeksie pracy przygotowane przez BCC. O swoim stanowisku mówili związkowcy - przedstawiciele OPZZ oraz NSZZ „Solidarność”.

Dyskutowano o „flexicurity” jako koncepcji, która łączy racje obu stron. Organizowana przez BCC dyskusja była pierwszą z szeregu planowanych inicjatyw, mających na celu doprowadzenie do stworzenia nowego Kodeksu pracy: nowoczesnego, przejrzystego, uwzględniającego realia dzisiejszego świata, wspomagającego wzrost konkurencyjności polskiej gospodarki.

Całość materiału w załączniku. 

Polska bije rekord w Europie pod względem liczby przepisów karnych dotyczących działalności gospodarczej. W obowiązującym systemie prawnym niemal każda ustawa „gospodarcza” zawiera przepisy karne, co czyni ją ustawą karną. W rezultacie, wskazanych karnych ustaw w obrocie gospodarczym jest już blisko 60.

W większości ustaw szczególnych regulujących aspekty prowadzenia działalności gospodarczej są opisane przestępstwa lub wykroczenia. W innych państwach wystarczające są ogólne przepisy karne. Z kolei polski ustawodawca lawinowo mnoży pozakodeksowe przepisy karne gospodarcze, co zdecydowanie nie sprzyja rozwojowi gospodarczemu. Ich obecna liczba, która zresztą od kilkunastu lat sukcesywnie wzrasta, obejmuje obecnie już ponad 300 rodzajów przestępstw. Jednocześnie przy tak dużej liczbie przepisów liczba skazań lub postępowań za te przestępstwa jest praktycznie na poziomie zerowym. Argument więc, że przepisy te zachowują wartość prewencyjną jest mocno na wyrost.

Ministerstwo Sprawiedliwości analizuje uwagi zgłoszone m.in. przez BCC do projektu założeń, kolejna tura konsultacji planowana jest w drugiej połowie maja.

W konsultacjach, z ramienia BCC uczestniczy mec. Michał Jaskólski, ekspert BCC, Kancelaria Prawna „Świeca i Wspólnicy”, tel. 509 680 315, e-mail: jaskolski@swwp.pl

Dwa podstawowe cele polityki fiskalnej rządu Polski zostały już sformułowane przy okazji expose premiera 18-go listopada 2011 r. Są nimi zejście z deficytem sektora publicznego (rządowego i samorządowego) do poniżej 3% PKB w roku bieżącym oraz trwałe zejście z deficytem do 1% PKB od 2015 r. Doprecyzowanie dotyczy głównie poziomu i struktury wydatków publicznych. Ponieważ rząd zdecydował się na bardzo skromne działania ustawowe w obszarze wydatków sztywnych, to w przeszłości wątpliwości dotyczyły realności tych celów, biorąc pod uwagę stan początkowy w 2010 r.: deficyt aż 7,8% PKB i dług publiczny znacznie przekraczający pierwszy próg ostrożnościowy 50% PKB. Wątpliwości dotyczyły także przyjętej przez rząd strategii do osiągnięcia tych celów. Mianowicie,  w latach 2011-2015 aż około 3/4 całego zmniejszenia deficytu sektora, liczonego jako procent PKB, planuje się osiągnąć poprzez zmniejszenie inwestycji publicznych. W dodatku mamy też zabieg statystyczny, polegający na tym, że pewne, nowe zobowiązania publiczne nie są wliczane ani do deficytu, ani do długu publicznego. Ta strategia w najnowszym dokumencie została potwierdzona.

Pełen tekst w załączniku.

Zapraszamy do lektury.

Jeżeli będą mieli Państwo dodatkowe pytania lub chcieli pogłębić wiedzę na dany temat, prosimy o kontakt na adres: jaskolski@swwp.pl

Niepokojące sygnały prezentowane w ostatnich dniach przez Gazetę Prawną wskazują, że realizacja 7 projektów, które obejmują  prawie jedną trzecią dostępnych środków unijnych na projekty informatyczne, jest poważnie zagrożona. Dwa spośród nich (platforma medyczna dotycząca gromadzenia, analizy i udostępniania zasobów cyfrowych o zdarzeniach medycznych oraz platforma udostępniania on-line przedsiębiorcom usług i zasobów cyfrowych rejestrów medycznych) dotyczą sfery ochrony zdrowia, zaś pięć – sfery administracji i ratownictwa (ePUAP 2; pl.ID – elektroniczny dowód osobisty; ogólnopolska sieć teleinformatyczna dla numeru alarmowego 112; centra powiadamiania ratunkowego; platforma komunikacyjna Policji z funkcją dla obywateli i przedsiębiorców).

W przypadku sfery administracji i ratownictwa problemy są związane z korupcją w Centrum Projektów Informatycznych i zmianą koncepcji projektu pl.ID. W przypadku sfery ochrony zdrowia Urząd Zamówień Publicznych wskazuje na podejrzenie zmowy wśród oferentów. Podejrzenia te powinny zostać wyjaśnione do końca maja. Jeżeli się potwierdzą, projekty medyczne praktycznie stracą szansę realizacji w ramach programu operacyjnego. Już w tej chwili zagrożone projekty powinny zostać zastąpione innymi z listy rezerwowej i, jeśli jest taka potrzeba, dodatkowymi, nowymi projektami.

Realizacja projektów informatycznych jest słabą stroną naszej administracji. Podobnie, wiele krajów w Europie i na świecie ma problemy w realizacji projektów informatycznych. Business Centre Club wielokrotnie wskazywał na problemy z realizacją projektów w obszarze społeczeństwa informacyjnego, które obok kłopotów z transportem kolejowym, są najtrudniejszymi obszarami z punktu widzenia wykorzystania środków unijnych. W wielu międzynarodowych raportach i rankingach (np. UN E-government Survey 2012) stan wdrażania e-administracji w Polsce jest oceniany relatywnie nisko, znacznie niżej niż np. w Estonii, Litwie, Łotwie, Węgrzech, Czechach czy Kazachstanie. Szczególnie dotyczy to sfery świadczenia usług publicznych on-line.

Pomimo wszystkich pojawiających się trudności w realizacji projektów w e-administracji, apelujemy do rządu, aby nie zawieszać realizacji wspomnianych projektów. Zrealizowanie, a następnie uruchomienie wspomnianych systemów informatycznych, finansowanych czy to ze środków unijnych czy krajowych, jest sprawą kluczową dla poprawy funkcjonowania państwa polskiego, wręcz racją stanu.

Brak wyraźnej poprawy w tej sferze życia publicznego i społecznego nie tylko wpływa na relatywne obniżanie się poziomu życia w Polsce względem innym krajów, ale hamuje wzrost gospodarczy i wpływa negatywnie na konkurencyjność polskiej gospodarki. A nie jest tak, że polskie społeczeństwo nie jest przygotowane do korzystania z dobrodziejstw społeczeństwa informacyjnego. Na przykład w zakresie korzystania z elektronicznych mediów społecznych (np. Facebook, Twitter, NK) Polska zajmuje 2-gie miejsce na świecie po Stanach Zjednoczonych! W XXI wieku nie powinny już dominować wszechobecny papier, wizyty osobiste w urzędach, szafy z segregatorami, pieczątki i podpisy niebieskim atramentem, a przynajmniej nie w naszym kraju, który zaczyna być uważany na świecie za kraj rozwinięty i pretenduje do bycia członkiem grupy G-20.

Wynagrodzenia rosną, ponieważ jest to wskaźnik opóźniony do koniunktury gospodarczej. Gdy gospodarka zwalnia to jeszcze przez kilka miesięcy, a nawet kwartałów, możemy obserwować wzrost wynagrodzeń. Na rynek pracy należy patrzeć raczej poprzez pryzmat stanu zatrudnienia, a tu mamy stagnację. Można więc powiedzieć, że jesteśmy w stanie hibernacji rynku pracy.

Wzrost cen w marcu w stosunku do lutego o 0,5 pp oznacza, że gdyby taki wzrost cen utrzymywał się przez każdy kolejny miesiąc, to mielibyśmy inflację roczną w wysokości aż 6%. Problem w tym, że na ceny żywności i energii polityka pieniężna ma niewielki wpływ. Dla Rady Polityki Pieniężnej zwykle ważniejsza od ogólnej inflacji jest  tzw. inflacja bazowa, która z ogólnego koszyka dóbr wyłącza energię i żywność. W marcu inflacja bazowa wyniosła 2,4%  w relacji r/r, wobec 2,6% w lutym. Ten fakt, w połączeniu z  kompletnym brakiem presji płacowej oraz perspektywą dalszego, chociaż raczej niewielkiego, wzrostu stopy bezrobocia w najbliższych dwóch latach, prawdopodobnie zadecyduje o utrzymaniu bez zmian stóp procentowych NBP w najbliższych miesiącach.

Komunikat po Radzie Ministrów podsumowującej realizację planu prywatyzacji w latach 2008 – 2011 wskazuje na dużą aktywność rządu w tym obszarze gospodarki. Tak też było w istocie, zwłaszcza na tle całkowitego niemal wstrzymania działań prywatyzacyjnych za czasu rządów PiS. Informacje przedstawiono jednak w oparciu o tak skonstruowane dane statystyczne, jakby Skarb Państwa odnosił w minionych czterech latach nieustające sukcesy w przekształceniach firm państwowych w prywatne, a wiadomo że tak przecież nie było.

Z powodu kryzysu w gospodarce światowej nie udało się sprzedać wielu dużych spółek energetycznych, górniczych, chemicznych oraz z kilku innych branż. Źle idzie prywatyzacja podmiotów średnich i małych, zwłaszcza będących w gorszej kondycji ekonomicznej, mających problemy prawne lub posiadających duży majątek pozaoperacyjny. Resort nie najlepiej też radzi sobie z pozbywaniem się pakietów mniejszościowych w firmach sektora MŚP. Problemy te zmniejszają możliwości restrukturyzacji administracji w obszarze zarządzania majątkiem państwowym.

Przedsiębiorcy oczekiwali zatem nie chwalenia się sukcesami prywatyzacyjnymi, odniesionymi w latach 2008-2011, ale przede wszystkim wskazania ograniczeń tego procesu wraz z identyfikacją ich przyczyn oraz propozycji działań uzdrawiających tę sytuację.

Faktem jest trzynastoprocentowy wzrost polskiego eksportu w 2011 r. do rekordowego poziomu 135,8 mld euro. Jest on uniwersalną odpowiedzią rządu na wszelkie zarzuty podnoszone w kręgach gospodarczych i odnoszące się do niewystarczającego wsparcia polskich przedsiębiorców za granicą oraz nieefektywności wydawanych na to wsparcie pieniędzy. Jak herezja przyjmowana jest przez resort gospodarki opinia, że sukces osiągnięto pomimo nadal istniejących ograniczeń, a nie dzięki jakimś szczególnym działaniom.

Fachowcy wątpliwości nie mają: system wsparcia jako spójna koncepcja i funkcjonujący mechanizm – nadal nie istnieją. Temat dyskutowany od dekady, tylko w minionych dwóch latach był przedmiotem krytycznej analizy w senackiej Komisji Gospodarki Narodowej, sejmowej Komisji „Przyjazne Państwo”, Koalicji na rzecz promocji gospodarki polskiej „Pro Polska”, zespołu ekspertów dla Prezydenta RP i innych gremiów. Uderzające, że konkluzje tych analiz są praktycznie identyczne: w wyniku jałowego sporu kompetencyjnego Ministerstwa Gospodarki i Ministerstwa Spraw Zagranicznych, które z nich ma być wiodące w działaniach promocyjnych i wspierających polski biznes za granicą, marnotrawione są i tak szczupłe środki finansowe.

Oficjalnie MG mówi o ponad 100 milionach złotych rocznie budżetu zadaniowego plus 370 mln zł pieniędzy unijnych z budżetu 2007-2013. Do tego budżety PARP, PAiIZ, MSZ. W rzeczywistości, budżet ściśle gospodarczych działań promocyjnych, rozproszonych w ponad 70 agencjach i komórkach organizacyjnych administracji rządowej z pewnością przekracza miliard złotych, nie licząc działań i cepeliad związanych z promocją wizerunkową Polski i jej kultury. Z tym rozproszeniem środków nowe koncepcje MG się nie rozprawiają, a wręcz petryfikują istniejącą odrębność działań MSZ i MG.

Ten spór kompetencyjny jest symptomatyczny. Próby zmian obecnego status quo tak długo będą nieskuteczne, jak długo dominantą myślenia polityków o sprawach gospodarczych pozostaną pojęcia stref wpływów, podziału pieniędzy i etatów. A istotą koniecznych zmian jest przestawienie obecnego, przestarzałego modelu pasywnego na współczesny model aktywnej i agresywnej obecności na rynkach państw trzecich.

Ministerstwo Gospodarki wyraźnie postawiło na ewolucję modelu działania WPHI. Obecna propozycja koncentracji na branżach i kierunkach jest poprawna. Ale bez rewolucji w zasadach działania WPHI z pewnością odniesie sukces co najwyżej ograniczony.

A czego potrzeba polskiemu przedsiębiorcy? Z pewnością nie agregowanych analiz gospodarczych i aktualności rynkowych,  którym dziś poświęcają większość uwagi WPHI. To można znaleźć bez problemu w internecie, bez wychodzenia z firmowego gabinetu w Polsce. Polski personel gospodarczy i dyplomatyczny potrzebny jest przedsiębiorcom prawie wyłącznie w celu aktywnego zajmowania się jego tematami u źródła, w kraju w którym istnieje problem, lub który stwarza określone trudności. A więc dla lobbingu na rzecz wygranej polskiego przedsiębiorcy, który swój sukces rynkowy przełoży na zwiększenie liczby miejsc pracy w kraju, wyższe wpływy podatkowe i poprawę bilansu płatniczego Polski.

„Nasi ludzie” za granicą, wzorem wielu organizacji zagranicznych takich jak Czechinvest, holenderskie NFTA, brytyjska UK Trade & Investment, winni wyszukiwać i gromadzić informacje – w tym niepubliczne – o działaniach i uwarunkowaniach systemów gospodarczych danego państwa, budować relacje wśród lokalnego biznesu, środowisk gospodarczych i politycznych, które ułatwiać będą polskim przedsiębiorcom zawieranie kontraktów na danym rynku. Tak się to dziś robi. W znakomitej większości przypadków powinni to być inni ludzie, inne zadania niż te realizowane na placówkach obecnie. Ich kryteria efektywności pracy winne być bardzo proste: albo na dany rynek sprzedajemy więcej, albo kierownik placówki powinien zweryfikować metody pracy i rozpoznania rynku. Przy tym, zadania powinny być podzielone na bogaty katalog działań bezpłatnych, a wykonywanie szerzej określonych zleceń za zwrotem kosztu wykonania.

Inne, ale niezbędne zadania, ma dyplomacja. Minister Sikorski rozumie konieczność wspierania biznesu przez dyplomatów, ale obecne możliwości uprawiania tzw. dyplomacji ekonomicznej dotyczą dużych przedsięwzięć lub mają charakter operacji interwencyjnych. Przykładem synergii i skutecznego prowadzenia działań lobbingowych przez służby dyplomatyczne są działania amerykańskich służb handlowych pod nadzorem sekretarza ds. polityki zagranicznej, Hillary Clinton. Konieczność angażowania się naszych dyplomatów w promowanie operacji biznesowych z oporami przebija się do ich codziennych działań, a szczupłość kadry ogranicza skalę zaangażowania. A to właśnie wspieranie działań biznesowych, a nie funkcje reprezentacyjne, są współcześnie podstawowym zadaniem ambasadorów!

Dopiero połączenie aktywności ściśle gospodarczej z dyplomatyczną da pożądany efekt. I nie jest istotne, który resort będzie miał rolę wiodącą, a który go wspiera. Dlaczego w Polsce tolerowane jest konkurowanie, a nie bezwzględnie ścisła kooperacja MG i MSZ? – to podstawowe pytanie, które kierujemy dziś do rządu i premiera Tuska.

System rentowy w Polsce był dostosowywany do emerytalnego po reformie, co miało oznaczać zmianę sposobu wyliczania wysokości przyznawanych rent, ale – przy wsparciu związków zawodowych – uchwalona przez parlament ustawa została zawetowana w 2008 roku przez ówczesnego prezydenta. Brak zmian dostosowawczych spowoduje sytuację, w której należy się spodziewać masowego przechodzenia na renty od 2013 roku – ich przyznawanie będzie bardziej liberalne, aniżeli emerytur częściowych, a minimalna wysokość renty wyższa o blisko 200 zł.

Zwracamy się o włączenie w problematykę stanowienia i istniejącego prawa w zakresie zabezpieczenia społecznego Rzecznika Praw Obywatelskich i Trybunału Konstytucyjnego. Dotyczy to w szczególności prawa emerytalnego, które uprzywilejowuje wiele grup zawodowych, w tym od 2005 r. – górników. Budzi ono zastrzeżenia natury konstytucyjnej: powszechności rozwiązań, równości względem prawa i sprawiedliwości społecznej.

Problem rentowy wskazuje na sytuację, w której zmiany powinny mieć kompleksowy charakter, a ich niewprowadzenie, może unieważnić ostanie uzgodnienia na forum rządu. Należy pamiętać, że łączne wydatki na przywileje emerytalne i renty wynoszą w Polsce blisko 40 mld złotych i ich ograniczenie, racjonalizacja lub likwidacja – jest niezbędna.

Apelujemy o ponowne wprowadzenie problematyki rentowej do prac rządu i Komisji Trójstronnej, zwracając uwagę na fakt przygotowania w 2008 roku stosownej regulacji prawnej. Powinna ona zostać skorygowana o ostatnie ustalenia związane z wydłużeniem i zrównaniem wieku emerytalnego do 67 lat oraz wprowadzeniem tzw. emerytur częściowych. Świadczenia rentowe powinny być pochodną zgromadzonego kapitału składkowego, a zatem nie mogą być wyższe aniżeli emerytalne.

Z uwagi na to, że emerytury częściowe będą świadczeniem fakultatywnym, a nie obowiązkowym, należy umożliwić obywatelom wybór:

1. Czy i w jakim wieku (przed 67 rokiem życia) będą mogli skorzystać ze świadczenia częściowego?
2. W jakiej wysokości ma być wypłacana emerytura częściowa (np. 50 proc. emerytury właściwej), o ile zgromadzili kapitał niezbędny do uzyskania co najmniej emerytury minimalnej.

Po osiągnięciu przez ubezpieczonego, który skorzystał ze świadczenia emerytury częściowej, ustawowego wieku emerytalnego (docelowo 67 lat), wysokość emerytury właściwej będzie wyliczona na podstawie zgromadzonego  przez niego kapitału składkowego, pomniejszonego o część wykorzystaną przez wypłatę emerytury częściowej.

Zatem proponowane przez liderów koalicji PO-PS uelastycznienie nie pogarsza początkowej propozycji. Wręcz przeciwnie,  propozycję tę poprawia. Kierownictwu PSL należy się uznanie za wycofanie sie z ich początkowych propozycji.

W kolejnym kroku, oczekiwaną inicjatywą rządu będzie przedstawienie harmonogramu likwidacji przywilejów emerytalnych, które naruszają konstytucyjne zasady równości wobec prawa i sprawiedliwości społecznej.

1. Postawienie problematyki dopłaty do składek na ubezpieczenie społeczne kobietom przebywającym na urlopach wychowawczych, których dotyczy samozatrudnienie lub objęcie ubezpieczeniem rolniczym – w kontekście obecnej debaty emerytalnej jest uzasadnione. Podobnie z problemem podwyższenia kapitału początkowego dla kobiet decydujących się na urodzenie i wychowanie dzieci. Ochrona macierzyństwa kobiety, jej powrotu na rynek pracy oraz zapobieganie ubóstwu dzieci, powinny stać się głównymi celami polityki społecznej państwa, wspierającymi zmiany w systemie emerytalnym. Obudowane zrekonstruowanym Programem Solidarność Pokoleń 50-60+ oraz Programem Zatrudniania Absolwentów, co do których istnieje duża zbieżność rozwiązań wśród partnerów społecznych, zapewnią osłonę zmian dotyczących wieku emerytalnego. Ubóstwo emerytów jest bowiem problemem obserwowanym w skali ogólnoeuropejskiej i dotyka blisko 20% populacji osób starszych, którzy zaprzestali aktywności zawodowej. Wymienione zadania, oraz wydatki z nimi związane, powinny być realizowane poza systemem emerytalnym i opłacone z budżetu państwa, poza polityką rynku pracy, na którą środki znajdują się w tworzonym przez pracodawców Funduszu Pracy.
2. Mechanizm finansowania wydatków omówionych w p. 1 zostałby zabezpieczony ponownym objęciem systemem powszechnym (składkowym) służb mundurowych, w którym przebywały one do 2004 roku. System emerytalny służb jest coraz bardziej kosztowny. Wydatki państwa na jego obsługę w 2010 r. wyniosły 11,5 mld zł. Zasięg świadczeń obejmuje 348 tys. byłych funkcjonariuszy, żołnierzy zawodowych i członków ich rodzin. Wprowadzenie do powszechnego systemu emerytalnego służb mundurowych jest niezbędne i dotyczyć miałoby nowo wstępujących do służby. Strumień wpłacanych składek emerytalno-rentowych w wysokości 27,52% podstawy wymiaru świadczenia rósłby począwszy od 2013 lub 2014 roku (jeśli zmiana systemu emerytalnego dla służb miałaby być przeprowadzona dwuetapowo) i zmniejszałby presję na dopłaty budżetowe do FUS.
3. Dodatkowo należy znieść przywilej ubezpieczenia zdrowotnego dla osób zarejestrowanych jako bezrobotne, który jest nadużywany i zawyża o ok. 30% statystykę bezrobocia w Polsce.
4. Obok projektu rządowego, który przeszedł fazę konsultacji i został zaopiniowany przez partnerów społecznych, pojawiła się w ostatnim czasie koncepcja wprowadzenia tzw. emerytur częściowych. Rozbieżności pomiędzy koalicjantami w kwestii ewentualności ich wprowadzenia dotyczą wieku i podstawy wymiaru świadczenia. Jakie mogłoby być pole możliwego kompromisu? Zakładając, że powyższa zmiana nie miałaby służyć dezaktywizacji zawodowej, świadczenie takie mogłoby przysługiwać wyłącznie osobie, która ukończyła 65 rok życia i jedynie do 67 roku życia. Podstawą wymiaru emerytury częściowej byłby zakumulowany przez nią kapitał początkowy w ZUS i zgromadzony w OFE w wysokości pomiędzy 30% a 50%, w zależności od liczby lat składkowych. Powtórnie naliczona emerytura właściwa, po osiągnięciu 67 roku życia byłaby pomniejszona w podstawie wymiaru o kwotę wypłaconą w trakcie pobierania świadczenia częściowego. Osiągnięty kompromis nie naruszałby zasady tzw. zdefiniowanej składki i byłby adresowany wyłącznie do osób, które zgromadziły kapitał emerytalny w wysokości pozwalającej na świadczenie minimalne. Także w okresie, w którym naliczana byłaby emerytura właściwa. Uzyskanie emerytury częściowej nie wykluczałoby dodatkowej pracy, od której odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne zasilałyby kapitał danej osoby i zwiększałyby wysokość jej przyszłego świadczenia.

Jeżeli będą mieli Państwo dodatkowe pytania lub chcieli pogłębić wiedzę na dany temat, prosimy o kontakt na adres: maciej.gronner@krawczyk-legal.com

Życie negatywnie zweryfikowało ten pogląd. Restrykcyjne stanowisko rządu w 2010 r., w trakcie kilku znaczących negocjacji inwestycyjnych dla Polski, oraz opóźnienie decyzji wynikające z konieczności ich procedowania przez Radę Ministrów, spowodowało utratę szans pozyskania kilku dużych projektów inwestycyjnych.

Obecna uchwała RM jest więc korektą, służącą przyspieszeniu negocjacji prowadzonych m.in. przez Polską Agencję Informacji i Inwestycji Zagranicznych oraz generalnie – ułatwieniem procesów negocjacyjnych. A o to właśnie chodzi, by przyjazność inwestowania w Polsce wyrażała się nie tylko w rachunku ekonomicznym, ale również w tempie i atmosferze prowadzonych negocjacji.

Jedyne zastrzeżenie dotyczyć może wielkości kwot kosztów kwalifikowanych. Progi 350 mln i 1 mld zł są zdecydowanie za wysokie i skazują mniejsze projekty – choć w naszych realiach nadal bardzo duże – na mozolną ścieżkę i decyzje wydawane indywidualnie przez RM.

Z satysfakcją stwierdzamy, że projekt założeń do nowelizacji  ustawy o zmianie ustawy o działalności leczniczej przewiduje „odejście od obligatoryjności w zakresie ubezpieczenia (szpitali) od zdarzeń  medycznych”. Projektodawca  dostrzegł również wskazywany przez BCC problem istnienia na rynku ubezpieczeń szpitali monopolu jednego podmiotu.

W kontekście ustawy refundacyjnej, która zdaniem przedsiębiorców także wymaga nowelizacji, wskazywaliśmy na problem darowizn leków i aparatury medycznej  dla szpitali i hospicjów, wyrażając obawę, że  „przyjęte w niej regulacje prawne, utrudniają lub wręcz uniemożliwiają  charytatywną  działalność  na rzecz  szpitali”. Obecny projekt nowelizacji doprecyzowuje przepisy dotyczące organizacji pożytku publicznego, prowadzących działalność leczniczą.

Z akceptacją odnosimy się do zapowiadanych zmian dotyczących rozszerzenia instrumentów wsparcia procesu przekształceń samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej w spółkę kapitałową.

Proponowane w założeniach do noweli ustawy o działalności leczniczej rozwiązania w większości wychodzą na przeciw zgłaszanym przez środowisko przedsiębiorców propozycjom. Eksperci BCC uczestniczą we wszystkich konsultacjach społecznych aktów prawnych dotyczących ochrony zdrowia przekazywanych przez Ministerstwo Zdrowia i  podległe mu urzędy.

W dalszych pracach legislacyjnych nad nowelizacją ustawy o działalności leczniczej, poprzemy każde racjonalne propozycje Ministerstwa Zdrowia oraz działania partnerów społecznych, zmierzające do zmiany istniejących regulacji prawnych dotyczących systemu i warunków ubezpieczenia polskich szpitali.

Polska nie powinna utracić tak ważnego rynku indyjskiego. Nie można dopuścić do zagrożenia dla fabryki w Łabędach, zaprzepaszczenia sukcesów konsolidującego się przemysłu obronnego, w dodatku ze stratą dla przychodów Państwa i powstrzymywania rosnącego bezrobocia.

Czas skończyć z prywatą i wykorzystywaniem spółek Skarbu Państwa do rozgrywek polityczno-personalnych.  BCC będzie pilnie śledził rozwój wydarzeń i żądał wyciągnięcia odpowiedzialności wobec winnych utraty rynków i narażania spółek Skarbu Państwa na straty.

Marek Goliszewski, prezes BCC i SEA

Na pierwszy rzut oka wydaje się, że to właściwa decyzja Unii Europejskiej, służąca utrzymaniu dyscypliny budżetowej w krajach członkowskich i tylko należy jej przyklasnąć. Przecież to niekontrolowane zadłużanie się budżetów narodowych i nie trzymanie w ryzach deficytu budżetowego przez rządy krajów członkowskich były głównymi czynnikami, które doprowadziły do obecnego kryzysu finansowego w Unii Europejskiej. Zapisy Paktu przez wiele lat były martwe, ponieważ ani Komisja Europejska, ani Rada Europejska nie wyciągały sankcji wobec krajów członkowskich naruszających zasady tego Paktu. Zasady te były naruszane notorycznie przez wiele krajów. Szczególnie spektakularne było naruszenie zasady deficytu budżetowego przez Niemcy i Francję w 2005 roku, co skłoniło Komisję Europejską do zaproponowania nowelizacji Paktu. Po nowelizacji Paktu w 2006 roku wprowadzane sankcje za naruszanie zasad Paktu miały stać się niejako automatyczne, ale Komisja zwykle ograniczała się do kierowania ostrzeżeń i gróźb w kierunku krajów członkowskich naruszających te zasady.

Oczekuje się, że deficyt budżetowy Węgier spadł poniżej 3 proc. PKB w 2011 roku i ma wynieść 2,8 proc. w 2012. W poprzednich latach od czasu wejścia do UE, Węgry jeszcze nigdy nie zeszły poniżej 3 proc. progu deficytu budżetowego. Natomiast KE prognozuje, że deficyt ten wzrośnie i wyniesie 3,7 proc. PKB w 2013 roku. Komisja Europejska uważa, że Węgrom udało się zmniejszyć deficyt nie dzięki reformom, ale jednorazowym decyzjom. KE ocenia, że gdyby nie przeniesienie środków z prywatnych funduszy emerytalnych do państwowego funduszu w wysokości rzędu prawie 10 proc. PKB, to deficyt byłby na poziomie 6 proc. PKB w 2011 roku. KE uważa, że cel Węgier odnośnie deficytu powinien wynosić 2,5 proc. PKB w 2012 roku i poniżej 3 proc. PKB w 2013 roku. 495 mln euro to około 6 proc. spośród 8,6 mld euro dla Węgier w ramach polityki spójności na lata 2007-2013. W 2013 roku Węgry planują otrzymanie 1,7 mld euro z Brukseli. Ta kara to mniej więcej proporcjonalnie tak, jak zamrożenie 4 mld euro dla Polski.

W tym samym czasie Komisja Europejska i Rada Europejska łagodnie potraktowały i nie zastosowały instrumentu kary za nadmierny deficyt budżetowy wobec Hiszpanii, ani w postaci zawieszenia Funduszu Spójności, ani też w postaci kary depozytu 0,2 proc. PKB wynikającego z paktu fiskalnego. Deficyt w Hiszpanii w 2011 roku wyniósł 8,5 proc. PKB zamiast planowanych 6 proc. W 2012 roku deficyt był uzgodniony na poziomie 4,4 proc., ale Hiszpania już wcześniej zapowiedziała bez konsultacji z Brukselą, że wyniesie on 5,8 proc. Zaś w 2013 roku deficyt ma spaść poniżej 3 proc. PKB. Od Hiszpanii zażądano dodatkowych cięć w wydatkach budżetowych na poziomie 0,5 proc. PKB. Po tej decyzji Hiszpania zdecydowała się obniżyć cel odnośnie deficytu na ten rok do 5,3 proc. Należy wspomnieć, że obecnie 23 kraje, w tym Polska, spośród wszystkich 27 krajów członkowskich, nie spełnia zasady 3 proc. deficytu budżetowego. Deficyt budżetowy w Polsce wyniósł 5,6 proc. w 2011 roku i ma spaść poniżej 3 proc. PKB w tym roku. Szczególnie kraje południa Europy mają deficyty dużo wyższe niż Węgry.

Maria Fekter, minister finansów Austrii, otwarcie i ostro skrytykowała Komisję Europejską o stosowanie podwójnych standardów („double standards”). Minister Jacek Rostowski poinformował, że Polska wstrzymała się od głosu. Litwa proponowała przesunąć decyzje o dwa miesiące. Nasuwa się pytanie, na ile decyzja Rady Europejskiej i propozycja Komisji Europejskiej była obiektywna, a na ile była powodowana emocjami i wyrazem antypatii wobec węgierskiego rządu premiera Viktora Orbana. Niewątpliwie jednak decyzja ta pogłębia rowy pomiędzy „starymi” i „nowymi” oraz pomiędzy „dużymi” i „małymi” krajami członkowskimi UE.

Węgry nie wykluczają skierowania skargi na decyzję Rady do Trybunału Sprawiedliwości.

Uczestnicy debaty starali się odpowiedzieć m.in. na pytania: dlaczego propozycję rządu dotyczącą wydłużenia wieku przechodzenia na emeryturę do 67 r. życia należy nie tylko poprzeć, ale przyspieszyć jej realizację, czego brakuje w dotychczasowych propozycjach rządu oraz jakie zmiany na rynku pracy i w służbie zdrowia powinny iść w ślad za zmianami emerytalnymi, dlaczego tak ważne jest ujednolicenie zasad uczestnictwa obywateli w systemie emerytalno-rentowym i likwidacja przywilejów emerytalnych.

Zdaniem BCC i FOR, propozycja rządu dotycząca wydłużenia wieku emerytalnego do 67 r. życia jest właściwa i potrzebna, jednak tempo dojścia do tego celu zbyt powolne. Brakuje również konkretnych zapowiedzi innych działań, m.in. likwidacji przywilejów emerytalnych, które są niesprawiedliwe społecznie, dostosowania systemu rentowego do emerytalnego po reformie oraz wdrożenia efektywnej formy dobrowolnego oszczędzania na starość. Działania rządu w sferze zabezpieczenia społecznego powinny iść przede wszystkim w kierunku ujednolicenia zasad uczestnictwa obywateli w systemie emerytalno-rentowym, tak aby uzyskać konieczną akceptację społeczną dla wydłużania wieku przechodzenia na emeryturę. Te zmiany będą miały kluczowe znaczenie z punktu widzenia wzmocnienia rynku pracy oraz ograniczania deficytu budżetowego. Likwidacja przywilejów emerytalnych, które kosztują rocznie blisko 20 mld złotych, ma na celu również przywracanie elementarnego poczucia sprawiedliwości zgodnie z postanowieniem art.2 Konstytucji RP: Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.

Poniżej w załącznikach prezentujemy: opinię dr Wojciecha Nagela, eksperta BCC ds. ubezpieczeń społecznych, zastępcy przewodniczącego RN ZUS pt. "Wiek emerytalny w problematyce dokończenia reformy emerytalnej. Dlaczego Polacy powinni dłużej pracować?", opinię dr Wiktora Wojciechowskiego, głównego ekonomisty Invest-Banku, współpracownika FOR, pt. "Podwyższenie wieku emerytalnego w Polsce to szansa na szybszy rozwój polskiej gospodarki, wyższe emerytury i niższe bezrobocie osób młodych", prezentację  Piotra Lewandowskiego z Instytutu Badań Strukturalnych, pt. "Dlaczego trzeba podnosić wiek emerytalny".

Od lat rządy wszelkich formacji politycznych, mając świadomość szkodliwości takiego funkcjonowania państwa, próbują znacząco ograniczyć rozmiary biurokratycznego szaleństwa. Podejmowano wiele prób deregulacji jednak najczęściej rezultaty tych działań nie przynosiły zamierzonego efektu. Walką z biurokracją zajmowały się  Kancelaria Premiera, Ministerstwo Gospodarki, a także Parlament w oparciu o Komisję Przyjazne Państwo.

BCC zawsze, wraz ze swoimi strukturami i specjalistami, aktywnie wspierało rządzących w tych staraniach. Także tym razem pragniemy realnie wspomóc Ministerstwo Sprawiedliwości w procesie deregulacji polskiej gospodarki. W okresie osłabienia koniunktury gospodarczej i rosnącego bezrobocia – w trosce o konkurencyjność polskiej gospodarki – szczególnego znaczenia nabiera projekt „Deregulacji dostępu do zawodów”.

Nieuzasadniona liczba (380) profesji wymagających certyfikacji państwowej czy branżowej, znacząco ogranicza rynek pracy i dostępność do niego, zwłaszcza przez absolwentów. Stoi w sprzeczności z konstytucyjną zasadą wolności wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy (art. 65). Narzuca również koszty certyfikacji, które ponoszą kandydaci na każdym etapie tego procesu, prowadząc do ograniczonej dostępności do poszczególnych grup zawodowych i znacząco podwyższając ceny usług. Natomiast przedsiębiorców, obowiązujący system prawny, zmusza do nabywania tych reglamentowanych usług, podnosząc koszty prowadzenia działalności gospodarczej.

BCC popiera świadomą, przemyślaną i opartą o racjonalne przesłanki, deregulację dostępu do zawodów. Proces ten powinien szczególnie odpowiedzialnie traktować zawody decydujące o zdrowiu, życiu i bezpieczeństwie obywateli. Zaś zadaniem środowisk zawodowych powinno być podnoszenie kwalifikacji i dbałość o jakość świadczonej pracy w oparciu o standardy i dobre praktyki.

Automatyzm takiej premii nie wytrzymuje krytyki. Gdyby „13” była premią motywacyjną, którą nagradzani są urzędnicy za szczególne i konkretne dokonania, to wówczas pełniłaby dodatkową, bardzo pożyteczną społecznie funkcję. Obecnie jednak są to pieniądze, które we współczesnych stosunkach pracy nie mają uzasadnienia i po prostu są nienależne. Tego typu wypłaty dawno już powinny zostać wycofane. Tym bardziej, że mitem obalonym przez najnowszy raport GUS, są niższe niż w sektorze prywatnym zarobki w sferze budżetowej – pensje sektora prywatnego są średnio o 13% niższe niż budżetowego, a w rozliczeniu godzinowym – niższe prawie o 30%!

BCC postuluje uchylenie tej kosztownej ustawy i zastąpienie jej wyważonym, ustawowym i kompletnym systemem motywacyjnym pracowników sfery budżetowej, zastępującym dotychczasowe systemy nagród rocznych, premii dodatkowych, dodatków funkcyjnych, trzynastek, czternastek, etc., włącznie z wynagrodzeniem urzędników najwyższego szczebla.

Drugim tematem poruszonym podczas spotkania, były propozycje pracodawców dla wchodzących na rynek pracy, tzw. Pakiet 18+ . Temat ważny, ponieważ według najnowszych danych, liczba młodych bezrobotnych (poniżej 25 roku życia), przekroczyła juz w Polsce 27 proc.

Działania rządu w sferze zabezpieczenia społecznego powinny iść w kierunku ujednolicenia zasad uczestnictwa obywateli w systemie emerytalno-rentowym, tak aby uzyskać konieczną akceptację społeczną dla wydłużania wieku przechodzenia na emeryturę. Te zmiany będą miały kluczowe znaczenie z punktu widzenia wzmocnienia rynku pracy oraz ograniczania deficytu budżetowego. Likwidacja przywilejów emerytalnych, które kosztują rocznie blisko 20 mld złotych, ma na celu również przywracanie elementarnego poczucia sprawiedliwości zgodnie z postanowieniem art.2 Konstytucji RP: Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.

Zdaniem BCC:

• Należy wdrożyć nowe zasady przechodzenia na emeryturę pracowników tzw. służb mundurowych, które obejmują zmienione zasady uprawnień dla nowo wstępujących do służby (55 lat pracy, 25 lat służby).
• W kolejnym kroku postulujemy objęcie powszechnym systemem emerytalnym prokuratorów i sędziów, jako zgodne z pierwotnymi założeniami reformy ubezpieczeń społecznych z 1999 r., a zmienione w procesie przyjmowania ustaw wprowadzających reformę emerytalną.
• Oczekujemy wprowadzenia wielofunduszowości w OFE (różne strategie lokacyjne, w zależności od wieku uczestnika) oraz określenie płatnika wypłat świadczeń z otwartych funduszy emerytalnych po 2013 roku.
• Pilnym zadaniem jest dostosowanie systemu rentowego do emerytalnego po reformie, co oznaczać będzie zmianę systemu wyliczania wysokości przyznawanych rent, których obecne ustalanie przebiega wedle zasad obowiązujących przed reformą ubezpieczeń społecznych z 1999 roku.

We wszystkich z wymienionych zagadnień BCC udzieli wsparcia działaniom rządu, którym powinna towarzyszyć otwarta debata publiczna oraz dialog trójstronny.

Jak przewidywaliśmy, dane o bezrobociu potwierdzają schemat pojawiający się co roku – zakończenie kontraktów i umów na koniec grudnia powoduje wzrost bezrobocia w pierwszym miesiącu nowego roku. Dodatkowo, wielu przedsiębiorców zaczęło okres zwolnień już listopadzie tak aby od stycznia mieć „czyste konto”. Wpływ na wzrost bezrobocia miała również łagodna pogoda, która uniemożliwiła aktywizację bezrobotnych przy pracach interwencyjnych np. odśnieżaniu. Należy pamiętać, że usługi tego typu wykonują również prywatni przedsiębiorcy, którzy nie mieli w takiej sytuacji potrzeby zwiększać stanu zatrudnienia. W związku z tym, w lutym można oczekiwać znacznie mniejszego wzrostu bezrobocia lub zatrzymania na obecnym poziomie.