Paryż wart jest … przyjazdu o każdej porze roku, a zwłaszcza w okresie Świąt i Nowego Roku. Niezliczone ilości jarmarków bożonarodzeniowych i atrakcyjnie oświetlone nie tylko najważniejsze ulice, ale także zabytki i pomniejsze uliczki robią ogromne wrażenie! Odbudowana i odnowiona wewnątrz po pożarze katedra Notre Dame to także ważny obiekt wart zobaczenia. Właśnie w związku z tym otwarciem wznowiono po 25 latach od premiery musical Notre-Dame de Paris , w tym samym miejscu, gdzie się wszystko wcześniej zaczęło po premierze 16 września 1998 r. – w Palais des Congrès.
To trzynaście wyjątkowych spektakli granych od 19 grudnia 2025 r. do 4 stycznia 2026 r., a następnie musical wyruszy w trasę po całej Francji. Mieliśmy szczęście, 20 osób z Warszawskiej Loży BCC, zobaczyć przedstawienie w sobotę 20 grudnia. Już od początku sala na 3700 miejsc i kurtyna sugerująca podniebny lot w chmurach robią wrażenie. Treść musicalu jest znana – libretto oparte na powieści Victora Hugo Katedra Marii Panny w Paryżu. Autorem słów jest Luc Plamondon, muzykę skomponował Richard Cocciante. Do średniowiecznego Paryża przyjeżdża grupa Cyganów z Andaluzji i swoją odmiennością zakłóca ustalony tam rytm życia. Jedna z Cyganek, Esmeralda (w tej roli znakomita Elhaida Dani) znalazła się wbrew swej woli w centrum konfliktu, gdzie ścierają się różne namiętności: miłość, gniew, duma, uczucia złe i dobre. Młody kapitan Phoebus (Flo Carli), mający niebawem poślubić piękną Fleur de Lys (Alyzee Lalande) rozkochuje w sobie Esmeraldę, której pragnie i nienawidzi zarazem archidiakon katedry Frollo (świetny Daniel Lavoie ). Natomiast jego sługa, brzydki i nie lubiany przez wszystkich, ale o dobrym sercu Quasimodo (Angeli Del Vecchio) darzy ją czystym uczuciem i pragnie uchronić przed złem. Zazdrość Frolla i determinacja Fleur de Lys doprowadzają do oskarżenia i skazania na śmierć Esmeraldy.
Spodziewałam się znakomitego przedstawienia, niezapomnianego przeżycia, w końcu to legendarny spektakl. Z ponad 5000 występów w 20 różnych krajach i 9 językach, spektakl przyciągnął ponad 10 milionów widzów na całym świecie. Notre-Dame de Paris bez wątpienia stał się punktem odniesienia dla francuskich musicali. W Polsce grany był w Teatrze Muzycznym w Gdyni i wówczas został ogłoszony kulturalnym wydarzeniem 2016 r. Realizowali go ci sami twórcy co premierę francuską. Reżyseria: Gilles Maheu, Choreografia: Martino Müller, Scenografia: Christian Rätz.
Po ćwierć wieku inscenizacja i piosenki są takie same jak na premierze, a zmieniła się, co oczywiste, obsada. Daniel Lavoie jako jedyny powrócił do roli archidiakona Frollo.
Nie zawiodłam się. Od pojawienia się pierwszego wykonawcy Gringoire w tej roli wspaniały Gian Marco Schiaretti jesteśmy w magicznym świecie XV wiecznego Paryża. W ciągu ponad 2 godzin spektaklu – mamy ucztę składającą się z ponad pięćdziesięciu piosenek, widowiska zapierającego dech, gdy patrzymy na popisy tancerzy i akrobatów. Wszystkie elementy są w tym spektaklu dopracowane w każdym szczególe, począwszy od koncepcji choreografa i perfekcji w wykonaniu15 tancerzy i 8 akrobatów, poprzez znakomite kostiumy i wielofunkcyjną ruchomą scenografię. Ściany katedry wykorzystywane przez akrobatów, którzy nie tylko wykonują skomplikowaną choreografię i akrobacje, ale tworzą piękne plastyczne obrazy. Oczywiście twórcy nie zawiedli – pojawiły się słynne dzwony, dzięki którym Quasimodo i tancerze mogą się huśtać, a nawet udawać serce dzwonów.
Każdy utwór to uczta dla ucha, a połączenie elementów tańca współczesnego, breakdance czy flamenco zasługuje na najwyższą ocenę.
Zaskoczył mnie brak orkiestry na żywo, ale jak się potem dowiedziałam, to nic nowego w inscenizacjach musicali we Francji. Na bis to cała sala bez muzyki śpiewała zaintonowany przez artystów najbardziej znany utwór Belle – to była wielka przyjemność i warto było tego posłuchać.
Paryż wart był zobaczenia Notre-Dame de Paris – musicalu, który na pewno będzie święcił triumfy podczas planowanego tournee po całej Francji.
Danuta Hanna Jakubowska, rzecznik prasowy LEK-AM
członek Loży Warszawskiej BCC
