Zmiany wprowadzone w ramach Polskiego Ładu znacząco zwiększyły atrakcyjność ryczałtu od dochodów spółek (Estońskiego CIT), co sprawiło, że od 2022 r. wiele podmiotów zdecydowało się na wybór tej formy opodatkowania. Dla dużej części z nich z końcem 2025 r. upływa pierwszy, czteroletni okres stosowania Estońskiego CIT.
To moment, który wymaga świadomej decyzji: kontynuować ryczałt czy wrócić do klasycznych zasad CIT. Brak działania oznacza automatyczne przedłużenie Estońskiego CIT na kolejny okres – co nie zawsze będzie rozwiązaniem optymalnym.
Kiedy kontynuacja Estońskiego CIT ma uzasadnienie?
Estoński CIT najlepiej sprawdza się w modelu, w którym zysk pozostaje w spółce i jest reinwestowany. Jego kontynuacja jest co do zasady zasadna, jeżeli spółka:
- nadal spełnia warunki formalne opodatkowania w tej formie,
- nie planuje zmian właścicielskich, które wiązałyby się z udziałem w spółce podmiotów innych niż osoby fizyczne,
- nie zamierza prowadzić działalności generującej dochody pasywne,
- koncentruje się na rozwoju operacyjnym i inwestycjach,
- planuje zbycie aktywów z przeznaczeniem środków na dalszy rozwój.
Kluczowe znaczenie ma również poziom ukrytych zysków i wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą, które mogą istotnie obniżyć realne korzyści podatkowe.
Kiedy wyjście z Estońskiego CIT może być korzystniejsze?
Analiza może prowadzić do wniosku, że dalsze stosowanie ryczałtu nie jest optymalne, w szczególności gdy:
- występuje wysoki poziom ukrytych zysków lub wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą (przykładowo – wysoki poziom zobowiązań pożyczkowych wobec podmiotów powiązanych),
- spółka generuje straty bilansowe,
- planowane jest podjęcie działalności wiążącej się z uzyskiwaniem przez spółkę przychodów pasywnych (np. inwestycje w papiery wartościowe),
- istotne znaczenie mają ulgi dostępne wyłącznie na zasadach ogólnych (np. B+R, IP Box, ulga na robotyzację),
- planowane są reorganizacje lub zmiany struktury właścicielskiej wykluczające Estoński CIT.
Decyzja o rezygnacji wymaga wcześniejszego przygotowania – w praktyce musi być podjęta na początku roku, ze względu na konieczność powrotu do bieżących rozliczeń CIT i wpłacania zaliczek na podatek według zasad ogólnych.
Skutki i ograniczenia rezygnacji
Rezygnacja z Estońskiego CIT wiąże się z dodatkowymi obowiązkami, w tym m.in.:
- dokonaniem tzw. korekty „na wyjście”,
- kontynuacją amortyzacji według zasad przyjętych w okresie ryczałtu,
- powrotem do ustalania podatku odroczonego.
Co istotne, ponowny wybór Estońskiego CIT będzie możliwy dopiero po upływie co najmniej 3 lat. Decyzja ma więc długofalowe konsekwencje podatkowe i biznesowe.
Decyzja podatkowa o znaczeniu strategicznym
Estoński CIT nie jest rozwiązaniem uniwersalnym. Jego opłacalność zależy od modelu biznesowego, planów rozwojowych i struktury finansowej spółki. Koniec pierwszego, czteroletniego, okresu opodatkowania to najlepszy moment na:
- weryfikację dotychczasowych rozliczeń,
- przygotowanie prognoz podatkowych,
- ocenę wpływu decyzji na przyszłą elastyczność biznesową.
W realiach rosnącej transparentności i odpowiedzialności zarządczej forma opodatkowania przestaje być decyzją czysto podatkową – staje się elementem strategii spółki.
Dowiedz się więcej: Estoński CIT w 2026 r. – nowe rozdanie
Autorka: Aleksandra Stankiewicz, Specjalista, Zespół Kancelarii Prawnej, Grant Thornton
Kontakt: +48 22 205 4800, kontakt@pl.gt.com
Grant Thornton to jedna z wiodących organizacji audytorsko-doradczych na świecie. W Polsce działamy od 1993 roku. Zatrudniamy zespół ponad 1000 osób, posiadamy biura w 7 kluczowych aglomeracjach, a rocznie obsługujemy ponad 2,4 tys. Klientów. Na świecie jesteśmy obecni w 147 krajach i zatrudniamy ponad 68 tys. pracowników, a historia firmy sięga 1904 roku.
