Transformacja energetyczna przestała być wyłącznie elementem polityki klimatycznej Unii Europejskiej, a stała się jednym z najważniejszych czynników wpływających na konkurencyjność przedsiębiorstw. W ostatnich latach rynek energii elektrycznej charakteryzował się wysoką zmiennością cen, co szczególnie odczuły podmioty prowadzące działalność produkcyjną, logistyczną oraz deweloperską. Dla wielu przedsiębiorców koszty energii stały się jednym z głównych składników kosztów operacyjnych, wpływając bezpośrednio na rentowność inwestycji oraz możliwość planowania długoterminowego rozwoju.

Jednocześnie przedsiębiorcy funkcjonują w coraz bardziej wymagającym otoczeniu regulacyjnym. Oprócz obowiązków wynikających z krajowego prawa energetycznego i środowiskowego, coraz większe znaczenie mają regulacje unijne związane z realizacją Europejskiego Zielonego Ładu, pakietu „Fit for 55” oraz dyrektyw promujących rozwój odnawialnych źródeł energii. Dodatkowym wyzwaniem stają się obowiązki związane z raportowaniem zrównoważonego rozwoju (ESG), mechanizmem dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO₂ (CBAM), a także rosnącymi wymaganiami kontrahentów dotyczącymi wykorzystywania energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych. Coraz częściej dostęp do „zielonej energii” staje się elementem przewagi konkurencyjnej, warunkiem udziału w łańcuchach dostaw oraz czynnikiem wpływającym na możliwość pozyskania finansowania inwestycji.

W odpowiedzi na powyższe wyzwania przedsiębiorcy coraz częściej poszukują rozwiązań umożliwiających zwiększenie niezależności energetycznej oraz stabilizację kosztów działalności. Jednym z instrumentów wspierających realizację tych celów jest spółdzielnia energetyczna – forma współpracy pozwalająca na wspólne wytwarzanie, magazynowanie i wykorzystanie energii z odnawialnych źródeł przez grupę podmiotów funkcjonujących na określonym obszarze. Model ten wpisuje się w rozwijaną przez Unię Europejską koncepcję energetyki obywatelskiej, której celem jest zwiększenie udziału odbiorców końcowych w rynku energii oraz wspieranie lokalnej produkcji energii ze źródeł odnawialnych. Kierunek ten znajduje odzwierciedlenie zarówno w dyrektywie RED II, jak i w dalszych działaniach legislacyjnych związanych z implementacją dyrektywy RED III oraz krajowymi projektami zmian ustawy o odnawialnych źródłach energii.

Spółdzielnia energetyczna – istota i podstawy prawne

Instytucja spółdzielni energetycznej stanowi jeden z instrumentów realizacji polityki transformacji energetycznej oraz rozwoju energetyki rozproszonej, której podstawowym założeniem jest zwiększenie udziału odbiorców końcowych w wytwarzaniu i konsumpcji energii pochodzącej z odnawialnych źródeł. Konstrukcja ta wpisuje się w rozwijaną na poziomie Unii Europejskiej koncepcję energy communities, zakładającą decentralizację systemu elektroenergetycznego oraz aktywizację społeczności lokalnych i przedsiębiorców w procesie produkcji oraz zarządzania energią.

Podstawę prawną funkcjonowania spółdzielni energetycznych w Polsce stanowią przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (dalej: „ustawa o OZE”), uzupełniane przez przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze. O ile ustawa o OZE określa szczególne warunki uzyskania statusu spółdzielni energetycznej oraz zasady prowadzenia działalności energetycznej, o tyle kwestie dotyczące utworzenia, organizacji, członkostwa, odpowiedzialności organów czy reprezentacji regulowane są przepisami prawa spółdzielczego. Oznacza to, że ustawodawca nie stworzył nowej kategorii osoby prawnej, lecz nadał szczególny status określonej grupie spółdzielni prowadzących działalność w sektorze odnawialnych źródeł energii.

Kluczowe znaczenie ma definicja legalna zawarta w art. 2 pkt 33a ustawy o OZE, zgodnie z którą spółdzielnią energetyczną jest spółdzielnia w rozumieniu ustawy – Prawo spółdzielcze albo spółdzielnia rolników, której przedmiotem działalności jest wytwarzanie energii elektrycznej, biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub ciepła z odnawialnych źródeł energii, obrót nimi lub ich magazynowanie, wykonywane na potrzeby własne spółdzielni i jej członków. Definicja ta wskazuje, że istotą tej konstrukcji nie jest prowadzenie działalności polegającej na komercyjnej sprzedaży energii, lecz zapewnienie jej lokalnego wykorzystania przez uczestników spółdzielni.

Na tle innych uczestników rynku energii spółdzielnia energetyczna wyróżnia się również szczególnymi warunkami prowadzenia działalności. Zostały one określone w art. 38e ustawy o OZE, który wskazuje przesłanki konieczne do uzyskania oraz zachowania statusu spółdzielni energetycznej. Przepis ten przewiduje m.in., że działalność spółdzielni może być prowadzona na obszarze nie więcej niż trzech bezpośrednio sąsiadujących ze sobą gmin. Ponadto ustawodawca określił maksymalne parametry instalacji odnawialnych źródeł energii wykorzystywanych przez spółdzielnię. W przypadku energii elektrycznej łączna moc zainstalowana wszystkich instalacji nie może przekroczyć 10 MW, przy jednoczesnym obowiązku zapewnienia zdolności pokrycia w skali roku co najmniej 70% zapotrzebowania energetycznego spółdzielni i jej członków. Analogiczne limity zostały przewidziane dla instalacji ciepłowniczych, biogazowych oraz biometanowych.

Przyjęte rozwiązanie nie ma charakteru przypadkowego. Wprowadzenie limitów mocy oraz wymogu wysokiego poziomu pokrycia własnych potrzeb energetycznych odzwierciedla ratio legis instytucji spółdzielni energetycznej. Celem ustawodawcy było bowiem stworzenie mechanizmu wspierającego lokalną samowystarczalność energetyczną, a nie nowego modelu prowadzenia działalności polegającej na zawodowej sprzedaży energii elektrycznej. Spółdzielnia energetyczna ma zatem służyć przede wszystkim lokalnemu bilansowaniu produkcji i zużycia energii oraz zwiększaniu poziomu autokonsumpcji energii pochodzącej z odnawialnych źródeł.

Z punktu widzenia przedsiębiorców szczególnie istotne znaczenie ma rozszerzenie zakresu terytorialnego funkcjonowania spółdzielni energetycznych. W wyniku nowelizacji ustawy o OZE zlikwidowano wcześniejsze ograniczenia, które praktycznie uniemożliwiały wykorzystanie tej konstrukcji na terenach miejskich. W konsekwencji obecny model prawny pozwala na tworzenie spółdzielni również w otoczeniu inwestycji przemysłowych, parków logistycznych czy stref aktywności gospodarczej, znacząco zwiększając potencjał wykorzystania tej instytucji przez sektor prywatny. Kierunek ten pozostaje zgodny z polityką Unii Europejskiej zakładającą rozwój społeczności energetycznych oraz eliminowanie barier administracyjnych ograniczających rozwój energetyki obywatelskiej.

Warto również zwrócić uwagę na rolę Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, który – zgodnie z art. 38f ustawy o OZE – prowadzi wykaz spółdzielni energetycznych. Wpis do tego wykazu ma istotne znaczenie praktyczne, gdyż potwierdza spełnienie ustawowych przesłanek oraz umożliwia korzystanie z rozwiązań przewidzianych dla spółdzielni energetycznych w obowiązujących przepisach. Tym samym rejestr prowadzony przez KOWR pełni funkcję nie tylko ewidencyjną, lecz także gwarancyjną z punktu widzenia uczestników rynku energii.

Analiza obowiązujących regulacji prowadzi do wniosku, że ustawodawca konsekwentnie odchodzi od postrzegania spółdzielni energetycznej jako rozwiązania dedykowanego wyłącznie sektorowi rolnemu. Kolejne nowelizacje ustawy o OZE oraz projekty implementujące dyrektywę RED III zmierzają do uproszczenia procedur administracyjnych, doprecyzowania zasad funkcjonowania spółdzielni oraz zwiększenia ich atrakcyjności dla przedsiębiorców i inwestorów. W uzasadnieniach projektów legislacyjnych podkreśla się potrzebę stworzenia stabilnych ram prawnych sprzyjających rozwojowi lokalnych społeczności energetycznych, które mają stanowić jeden z filarów transformacji energetycznej oraz zwiększania bezpieczeństwa energetycznego państwa.

Poza określeniem przesłanek materialnych funkcjonowania spółdzielni energetycznej ustawodawca szczegółowo uregulował również procedurę uzyskania statusu tego podmiotu oraz obowiązki związane z prowadzeniem działalności. Rozwiązania te zostały zawarte przede wszystkim w art. 38f–38m ustawy o odnawialnych źródłach energii i mają charakter gwarancyjny: ich celem jest zapewnienie, że z preferencji przewidzianych dla spółdzielni energetycznych korzystają wyłącznie podmioty rzeczywiście realizujące cele określone przez ustawodawcę.

Zgodnie z art. 38f ustawy o OZE, działalność spółdzielni energetycznej może obejmować wytwarzanie energii elektrycznej, ciepła lub biogazu w instalacjach odnawialnych źródeł energii stanowiących własność spółdzielni albo jej członków. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że ustawodawca dopuścił funkcjonowanie zarówno modelu opartego na majątku należącym do samej spółdzielni, jak i modelu zdecentralizowanego, w którym poszczególne instalacje pozostają własnością jej członków. Z perspektywy praktyki gospodarczej rozwiązanie to ma istotne znaczenie, gdyż umożliwia tworzenie struktur obejmujących przedsiębiorców dysponujących już własnymi instalacjami OZE oraz podmioty planujące wspólne inwestycje energetyczne.

Warunkiem rozpoczęcia działalności jest zamieszczenie spółdzielni w wykazie spółdzielni energetycznych prowadzonym przez Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa. Nie jest to zatem jedynie czynność ewidencyjna. Wpis do wykazu stanowi ustawową przesłankę prowadzenia działalności jako spółdzielnia energetyczna i korzystania z przewidzianych dla niej rozwiązań prawnych. W konsekwencji podmiot utworzony na podstawie przepisów Prawa spółdzielczego nie uzyskuje automatycznie statusu spółdzielni energetycznej: konieczne jest spełnienie wymagań określonych w ustawie o OZE oraz przeprowadzenie procedury rejestrowej przed Dyrektorem Generalnym KOWR.

Szczegółowy zakres danych podlegających zgłoszeniu określa art. 38g ustawy o OZE. Wniosek powinien zawierać m.in. oznaczenie obszaru prowadzenia działalności, liczbę członków, informacje dotyczące zapotrzebowania na energię, wykaz instalacji odnawialnych źródeł energii wraz z ich lokalizacją oraz parametrami technicznymi. Do wniosku dołącza się statut spółdzielni oraz oświadczenie zarządu potwierdzające spełnienie warunków określonych w art. 38e ustawy o OZE i zobowiązanie do prowadzenia działalności wyłącznie na potrzeby własne spółdzielni i jej członków. Tak ukształtowana procedura ma ograniczać ryzyko wykorzystywania konstrukcji spółdzielni energetycznej do celów innych niż lokalne bilansowanie energii odnawialnej.

Warto zwrócić uwagę, że ustawodawca przyznał Dyrektorowi Generalnemu KOWR kompetencję do odmowy wpisu do wykazu, jeżeli spółdzielnia nie spełnia przesłanek określonych w art. 38e ustawy o OZE. Analogicznie, zgodnie z art. 38l, wykreślenie z wykazu następuje w przypadku utraty warunków ustawowych albo złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia. Sankcja ta ma doniosłe znaczenie praktyczne, gdyż podmiot wykreślony z przyczyn zawinionych może ubiegać się o ponowny wpis dopiero po upływie trzech lat. Rozwiązanie to należy ocenić jako instrument zapewniający stabilność systemu oraz ochronę jego uczestników przed nadużyciami.

Istotnym elementem konstrukcji prawnej są również obowiązki sprawozdawcze i ewidencyjne. Art. 38m ustawy o OZE nakłada na spółdzielnię obowiązek prowadzenia dokumentacji dotyczącej ilości energii wytworzonej oraz zużytej przez jej członków, a także wykonywania innych obowiązków wynikających z przepisów wykonawczych oraz regulacji rynku energii. Obowiązki te pozostają w ścisłym związku z mechanizmem rozliczania energii oraz weryfikacją spełniania ustawowych warunków funkcjonowania spółdzielni.

Na szczególną uwagę zasługuje również rozwiązanie przewidziane w art. 38e ust. 2 ustawy o OZE, zgodnie z którym na potrzeby bilansowania handlowego wszystkich wytwórców i odbiorców należących do spółdzielni energetycznej uznaje się za jednego odbiorcę. Z punktu widzenia praktyki obrotu energią jest to jedna z najważniejszych preferencji przewidzianych przez ustawodawcę. Mechanizm ten umożliwia bardziej efektywne bilansowanie produkcji i zużycia energii pomiędzy członkami spółdzielni, zwiększając poziom wykorzystania energii wytwarzanej lokalnie oraz ograniczając konieczność zakupu energii z rynku. W konsekwencji konstrukcja ta może prowadzić do poprawy efektywności ekonomicznej przedsięwzięć opartych na odnawialnych źródłach energii, zwłaszcza w przypadku podmiotów charakteryzujących się zróżnicowanymi profilami zużycia energii.

Z perspektywy przedsiębiorców szczególne znaczenie ma fakt, że obecny kierunek zmian legislacyjnych zmierza do dalszego wzmacniania roli lokalnych społeczności energetycznych. Projekt nowelizacji ustawy o OZE wdrażający część rozwiązań wynikających z dyrektywy RED III zakłada uproszczenie procedur administracyjnych, przyspieszenie procesów inwestycyjnych oraz usuwanie barier utrudniających rozwój odnawialnych źródeł energii. Choć projekt nie zmienia fundamentalnych założeń funkcjonowania spółdzielni energetycznych, potwierdza długofalową politykę ustawodawcy polegającą na wspieraniu rozwiązań opartych na lokalnym bilansowaniu energii oraz zwiększaniu udziału odbiorców końcowych w rynku energii.

Przedstawione regulacje prowadzą do wniosku, że spółdzielnia energetyczna nie powinna być postrzegana wyłącznie jako forma organizacyjna służąca produkcji energii z odnawialnych źródeł. Stanowi ona instrument prawny umożliwiający tworzenie lokalnych modeli współpracy energetycznej, których celem jest zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego uczestników, poprawa efektywności wykorzystania energii oraz ograniczenie kosztów prowadzenia działalności gospodarczej. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera analiza możliwości wykorzystania tej konstrukcji przez przedsiębiorców realizujących inwestycje przemysłowe, logistyczne oraz deweloperskie, co zostanie omówione w kolejnej części opracowania.

Znaczenie regulacji dla przedsiębiorców i inwestorów

Analiza przepisów art. 38e–38m ustawy o odnawialnych źródłach energii prowadzi do wniosku, że spółdzielnia energetyczna nie jest wyłącznie konstrukcją prawną służącą organizacji lokalnej produkcji energii, lecz instrumentem umożliwiającym optymalizację modelu zaopatrzenia przedsiębiorstw w energię elektryczną. W praktyce gospodarczej regulacje te mogą mieć szczególne znaczenie dla inwestorów realizujących przedsięwzięcia charakteryzujące się wysokim zapotrzebowaniem na energię oraz możliwością zagospodarowania znacznych powierzchni pod instalacje odnawialnych źródeł energii.

Z perspektywy przedsiębiorców kluczowe znaczenie ma przede wszystkim konstrukcja określona w art. 38e ustawy o OZE. Wprowadzone przez ustawodawcę limity dotyczące obszaru działalności, łącznej mocy instalacji oraz obowiązku pokrycia co najmniej 70% rocznego zapotrzebowania energetycznego członków spółdzielni nie powinny być postrzegane wyłącznie jako ograniczenia prowadzenia działalności. Stanowią one jednocześnie wyznaczenie modelu funkcjonowania spółdzielni energetycznej jako lokalnego systemu bilansowania energii, którego podstawowym celem jest zwiększenie poziomu autokonsumpcji energii wytworzonej z odnawialnych źródeł, a nie prowadzenie działalności polegającej na komercyjnym obrocie energią.

W praktyce oznacza to, że spółdzielnia energetyczna może stanowić interesujące rozwiązanie dla właścicieli parków przemysłowych, centrów logistycznych oraz deweloperów realizujących inwestycje magazynowe lub produkcyjne. Obiekty tego rodzaju charakteryzują się zazwyczaj znaczną powierzchnią dachów i terenów inwestycyjnych, umożliwiającą lokalizację instalacji fotowoltaicznych, a jednocześnie wysokim i względnie przewidywalnym profilem zużycia energii przez najemców. Takie uwarunkowania sprzyjają osiągnięciu poziomu autokonsumpcji wymaganego przez ustawę oraz poprawiają ekonomikę inwestycji.

Przykładowo deweloper realizujący park logistyczny może zaprojektować przedsięwzięcie w sposób umożliwiający wykorzystanie dachów hal magazynowych pod instalacje fotowoltaiczne oraz budowę wspólnego magazynu energii. Następnie przy spełnieniu przesłanek wynikających z ustawy o OZE energia mogłaby być bilansowana pomiędzy przedsiębiorcami prowadzącymi działalność na terenie parku. W takim modelu infrastruktura energetyczna przestaje pełnić wyłącznie funkcję techniczną, stając się elementem zwiększającym wartość nieruchomości i atrakcyjność oferty kierowanej do potencjalnych najemców.

Podobne rozwiązanie może zostać zastosowane w parkach przemysłowych lub strefach aktywności gospodarczej, gdzie kilka przedsiębiorstw prowadzi działalność na ograniczonym obszarze i posiada zbliżony profil zużycia energii. Wspólne wykorzystanie infrastruktury odnawialnych źródeł energii pozwala ograniczyć ekspozycję przedsiębiorców na wahania cen energii elektrycznej oraz zwiększyć przewidywalność kosztów operacyjnych. W realiach współczesnego rynku, na którym koszty energii coraz częściej stanowią jeden z kluczowych składników kosztów działalności, aspekt ten może mieć istotne znaczenie dla konkurencyjności przedsiębiorstw.

Na znaczeniu zyskują również obowiązki wynikające z regulacji pozaprawnoenergetycznych, w szczególności związane z raportowaniem zagadnień zrównoważonego rozwoju oraz oczekiwaniami kontrahentów dotyczącymi ograniczania śladu węglowego produktów i usług. Coraz częściej uczestnictwo w łańcuchach dostaw międzynarodowych grup kapitałowych wymaga wykazania udziału energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych w prowadzonej działalności. W tym kontekście spółdzielnia energetyczna może stanowić nie tylko narzędzie ograniczania kosztów energii, lecz również element realizacji strategii ESG oraz zwiększania atrakcyjności przedsiębiorstwa dla inwestorów i instytucji finansujących.

Jednocześnie należy podkreślić, że wykorzystanie modelu spółdzielni energetycznej wymaga odpowiedniego przygotowania przedsięwzięcia już na etapie planowania inwestycji. Obowiązek uzyskania wpisu do wykazu prowadzonego przez Dyrektora Generalnego KOWR, wynikający z art. 38f ustawy o OZE, a także możliwość odmowy wpisu lub wykreślenia spółdzielni w przypadkach określonych w art. 38k–38l tej ustawy powodują, że analiza zgodności projektu z wymaganiami ustawowymi powinna stanowić jeden z elementów procesu due diligence inwestycji. W praktyce oznacza to konieczność współpracy nie tylko projektantów instalacji OZE, lecz również doradców prawnych, podatkowych i technicznych już na etapie przygotowania modelu biznesowego przedsięwzięcia.

W konsekwencji należy uznać, że obecne regulacje tworzą ramy prawne umożliwiające wykorzystanie spółdzielni energetycznych jako narzędzia wspierającego realizację inwestycji komercyjnych. Skuteczność tego modelu zależy jednak od właściwego połączenia wymogów ustawowych z odpowiednim zaprojektowaniem struktury organizacyjnej, technicznej i finansowej przedsięwzięcia. Z tego względu analiza możliwości utworzenia spółdzielni energetycznej powinna stanowić jeden z elementów planowania inwestycji przemysłowych, logistycznych i deweloperskich, zwłaszcza w przypadku projektów, w których koszty energii odgrywają istotną rolę w długoterminowej rentowności przedsięwzięcia.

Na tle rozwijających się modeli energetyki rozproszonej warto zwrócić uwagę również na instytucję prosumenta zbiorowego, która podobnie jak spółdzielnia energetyczna służy zwiększeniu wykorzystania energii pochodzącej z odnawialnych źródeł energii przez odbiorców końcowych. Konstrukcja ta znajduje zastosowanie przede wszystkim w budynkach wielolokalowych, umożliwiając przypisanie energii wytwarzanej przez wspólną instalację OZE poszczególnym odbiorcom zgodnie z określonym udziałem. Rozwiązanie to odpowiada przede wszystkim potrzebom wspólnot mieszkaniowych, spółdzielni mieszkaniowych oraz właścicieli lokali, którzy chcą wspólnie korzystać z energii produkowanej na potrzeby budynku.

Z perspektywy przedsiębiorców realizujących inwestycje przemysłowe, logistyczne lub deweloperskie spółdzielnia energetyczna posiada jednak znacznie szerszy potencjał zastosowania. Umożliwia bowiem współpracę pomiędzy odrębnymi podmiotami gospodarczymi funkcjonującymi na określonym obszarze oraz lokalne bilansowanie produkcji i zużycia energii pomiędzy członkami spółdzielni. W przeciwieństwie do modelu prosumenta zbiorowego, którego funkcjonowanie związane jest z jednym budynkiem wielolokalowym, spółdzielnia energetyczna pozwala na tworzenie bardziej rozbudowanych struktur współpracy energetycznej, obejmujących całe parki przemysłowe, centra logistyczne czy kompleksy inwestycyjne. Z tego względu wybór odpowiedniego modelu powinien być każdorazowo poprzedzony analizą charakteru planowanego przedsięwzięcia, struktury odbiorców energii oraz obowiązujących uwarunkowań prawnych.

Podsumowanie

Przeprowadzona analiza prowadzi do wniosku, że spółdzielnia energetyczna stanowi obecnie jeden z najbardziej perspektywicznych instrumentów prawnych wspierających rozwój energetyki rozproszonej oraz budowę lokalnych modeli współpracy energetycznej. Ewolucja przepisów ustawy o odnawialnych źródłach energii, w szczególności rozszerzenie możliwości tworzenia spółdzielni energetycznych na obszary miejskie oraz sukcesywne dostosowywanie krajowych regulacji do rozwiązań wynikających z prawa Unii Europejskiej, świadczą o wyraźnym odejściu od postrzegania tej instytucji wyłącznie jako narzędzia dedykowanego sektorowi rolnemu. W obowiązującym stanie prawnym spółdzielnia energetyczna staje się rozwiązaniem, które może znaleźć zastosowanie również w przedsięwzięciach realizowanych przez przedsiębiorców, inwestorów oraz deweloperów.

Z perspektywy obrotu gospodarczego istotą tej konstrukcji nie jest wyłącznie możliwość wspólnego wytwarzania energii z odnawialnych źródeł, lecz stworzenie ram prawnych umożliwiających efektywne bilansowanie lokalnej produkcji i zużycia energii, zwiększenie poziomu autokonsumpcji oraz ograniczenie kosztów prowadzenia działalności. W realiach rosnących cen energii, postępującej elektryfikacji gospodarki oraz zwiększających się wymagań regulacyjnych związanych z polityką klimatyczną i raportowaniem zrównoważonego rozwoju, rozwiązania zapewniające większą niezależność energetyczną mogą w coraz większym stopniu determinować konkurencyjność przedsiębiorstw oraz atrakcyjność realizowanych inwestycji.

W kontekście inwestycji deweloperskich warto również podkreślić różnice pomiędzy spółdzielnią energetyczną a instytucją prosumenta zbiorowego. Prosument zbiorowy znajduje zastosowanie przede wszystkim w inwestycjach realizowanych w ramach jednego budynku wielolokalowego, takich jak budynki mieszkalne lub usługowe, gdzie energia z jednej instalacji OZE jest rozliczana pomiędzy poszczególnych właścicieli lub użytkowników lokali. Z tego względu rozwiązanie to jest szczególnie atrakcyjne dla deweloperów realizujących inwestycje mieszkaniowe lub mixed-use. Natomiast w przypadku przedsięwzięć obejmujących większy obszar, takich jak parki logistyczne, przemysłowe czy kompleksy magazynowe, znacznie szersze możliwości oferuje spółdzielnia energetyczna, umożliwiająca lokalne bilansowanie energii pomiędzy odrębnymi podmiotami gospodarczymi funkcjonującymi na określonym terenie.

Jednocześnie wykorzystanie potencjału spółdzielni energetycznych wymaga odpowiedniego przygotowania zarówno od strony prawnej, jak i organizacyjnej. Skuteczność tego modelu uzależniona jest od właściwego zaprojektowania struktury przedsięwzięcia, uwzględnienia ograniczeń wynikających z ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz zapewnienia zgodności inwestycji z wymogami rynku energii. Dopiero kompleksowe podejście, łączące analizę prawną, techniczną i ekonomiczną, pozwala na pełne wykorzystanie możliwości oferowanych przez tę instytucję.

Autorzy: Bożena Licht, radca prawny i Kordian Licht, aplikant radcowski, Kancelaria Radców Prawnych Licht&Przeworska s.c.

Kancelaria Radców Prawnych Licht & Przeworska doradza polskim i zagranicznym przedsiębiorcom w krajowych i międzynarodowych przedsięwzięciach gospodarczych, a także reprezentuje klientów indywidualnych. Działając nieprzerwanie od 1999 r. jako niezależna polska kancelaria, zdobyła jedną z czołowych pozycji na regionalnym rynku usług prawnych. Aktualnie w kancelarii pracuje ponad 20 prawników specjalizujących się we wszystkich dziedzinach prawa istotnych dla prowadzenia działalności gospodarczej. Eksperci są gwarancją najwyższej jakości usług oraz indywidualnego podejścia do każdego zagadnienia, czego efektem jest zaufanie klientów korzystających z usług kancelarii. Ta renoma zbudowana jest na satysfakcji z osiąganych przy naszym wsparciu celów biznesowych klientów.

Kontakt: 91 431 16 68, kancelaria@lichtprzeworska.com.pl